Parkweetjes

Parkweetjes

De voorbije twee maanden zijn volgens ons relatief rustig verlopen in het park. Maar misschien voelt dat enkel zo aan omdat we ondertussen met z’n allen een zeer goed geoliede machine geworden zijn.

gietenDat er tijdens de droge en warme zomermaanden honderden liters water aan de talrijke bloembakken en bloemperken dienen gegoten te worden vinden we al normaal. En het park piekfijn in orde zetten tegen de hoogdag van 15 augustus is ook al bijna vanzelfsprekend: opkuis park, tent opzetten, wimpels ophangen, banken plaatsen, bloemstukken maken … en dan natuurlijk ook na de viering ’s avonds met z’n allen alles in een recordtempo weer opruimen. Dank aan alle medewerkers!

Hierbij willen we ook onze bijzondere dank uitdrukken aan de mensen die tijdens onze afwezigheid met veel zorg de bloemen water zijn komen geven.

grasmaaierHet enige waar we de afgelopen maanden over gemopperd hebben was de nieuwe zitmaaier met aanhangwagen. Die had ezelstreken, hij vond namelijk dat hij zelf kon bepalen wanneer hij zou starten en veel werklust zat er blijkbaar niet in. Als we dan met 4 of 5 man de aanhangwagen volgeladen hadden en dat ding vertikte het om te starten … geloof maar dat er behoorlijk in koor gesakkerd werd! En midden in een maaibeurt de geest geven is ook al geen gezicht. Dan zit je daar op dat werkloze ding … De leverancier heeft zijn uiterste best gedaan om het probleem op te lossen en na een paar mislukte pogingen lijkt het nu wel in orde. Ook voor hem was het een leerschool, want dit probleem had hij nog nooit meegemaakt.

Heel wat mensen willen het beeld van Pater Pio even aanraken. Maar dat was, zeker voor wie iets minder goed te been is, tot voor kort een hachelijke onderneming door de smalle treden onderaan het beeld. Dit hebben we nu opgelost met bredere arduinen treden en onderaan het voetstuk hebben we ook een ronde gemaakt. Terzelfdertijd zijn de voegen uitgeslepen en vernieuwd. Pater Pio is tevreden en zal zeker een extra woordje doen hierboven voor het welzijn van onze vakman.
En voor wie Moeder Theresa mist in het park: we hebben haar onlangs van haar sokkel gehaald en teruggebracht naar de maker van het beeld. Er waren diverse barsten in en de verf begon af te bladderen. Ze wordt nu helemaal gerestaureerd en we hopen ze tegen het voorjaar terug te kunnen plaatsen.

Dat waren de parkweetjes weer – tot volgende keer!
Walter & C°

PARKWEETJES

grasmaaierDe lenteactiviteiten zijn achter de rug. Mei en juni waren erg druk wat betreft het ontvangen van groepen, communiekantjes, fietsers en wandelaars. De 1e communiekantjes waren blij dat ze de liedjes die ze geleerd hadden voor hun communie nog eens konden zingen. Ze gingen dan ook zo fier als een gieter terug naar huis met een Paternoster.
De vele begonia’s in het park staan nu prachtig. Onze kweker haalt eer van zijn werk. En zoals ieder jaar hebben we wel al vele honderden liters water moeten aanslepen om de bloemen niet te laten verdrogen en de frisgroene kleur van de bladeren te behouden.
De grote snoei is al kunnen gebeuren door een aannemer. Maar de opkuis zelf was voor onze medewerkers. Een heel karwei maar het is vlot verlopen.

In de winter hebben de hortentia’s heel erg geleden onder de vrieskou en de natte lente heeft er ook niet veel goeds aan gedaan. Boven alle verwachtingen hebben ze zich toch goed herpakt.

We proberen altijd een stukje over het dierenrijk van het park te vertellen, maar het is precies alsof er met de jaren minder en minder dieren in het park zijn.

De vogeltjes zijn er natuurlijk wel nog. De talrijke meesjes, merels, mussen en een enkel roodborstje en winterkoninkje hebben hun kroost grootgebracht. Ze zorgen voor wat welkom gezang op de zachte zomeravonden.

Er zijn wel beestjes waar we een overvloed van hebben: mieren! Overal waar je maar kunt bedenken krioelen ze rond. Het park ligt vol hoopjes fijn zand dat ze naar boven woelen in hun ijver om nog meer nesten te bouwen. Het is dan ook niet te verwonderen dat ze door de groenploeg uitgeroepen zijn tot vijand nummer één! Mierenpoeder, lokdozen, huismiddeltjes, alles is goed en toegelaten in de strijd tegen deze plaag… En vijand nummer twee blijven de slakken. Ook in de bestrijding daarvan zijn we ondertussen zeer vaardig geworden, maar het blijft een nooit ophoudende strijd.

Je ziet het, het park is in goede handen!

Dat waren de parkweetjes weer – tot volgende keer!
Walter & C°

PARKWEETJES

13553934-blossom-apple-trees-garden-at-the-spring-sun-at-the-sky

Daar is de lente, daar is de zon

Bijna, maar ik denk dat ze weldra zal komen.

De falus inpudibus staat al in bloei

En de blaadjes krijgen bomen …

 

Zo zingt Jan De Wilde in zijn overbekend lentelied en wij zitten ons nu toch al een dikke twee maanden af te vragen wanneer die lente dan eindelijk aankomt… De natuur doet haar ding, maar met grote tegenzin. Elke keer dat de temperatuur overdag weer naar 10 graden duikt lijkt het wel of de plantjes kruipen opnieuw een stukje dieper de grond in. En dat terwijl ze zich een dag eerder uiterst moeizaam een paar centimeter naar boven hadden gewurmd. De processie van Echternach voor plantjes …

Maar het mindere weer bezorgt de groenploeg van het Mariapark daarom niet minder werk. We hebben de tent aan de ontmoetingsruimte terug geplaatst, zodat we de meimaand-bezoekers met genoeg ruimte – droog en warm – konden begroeten. We hebben de rustbanken van het park een nieuwe laag vernis gegeven en ze terug op hun vaste stek geplaatst. Mits wat zon is het nu weer heerlijk om daar te zitten mijmeren. In afwachting van die zon werden de banken intussen al gebruikt door moedige bezoekers met paraplu en warme jas, vastberaden het koude weer trotserend.

 

We hebben van de enkele mooie dagen die er al geweest zijn ook geprofiteerd om de Kruisweg, de Verrijzeniskapel en de berging een laagje vernis te geven. Voor de volgende reeks mooie dagen staan de banken aan de grot op het programma.

 

Onze begoniakweker heeft van in de vroege lente zijn handen vol gehad om de weerspannige knollen in gang te krijgen. Alsof ze wisten dat het met de lente nog niet zo’n vaart zou lopen, bleven ze halsstarrig weigeren om enige vorm van blad tevoorschijn te toveren. In zoverre dat we hem hoorden zuchten dat het dit jaar niets zou worden met zijn begonia’s. Maar zie, ondertussen zijn het toch flinke plantjes geworden. Want toen de verwarmde veranda van zijn huis niet bleek te helpen om de plantjes in gang te krijgen, heeft onze kweker zich met een paar weesgegroetjes tot Hierboven gericht. En wat de verwarming niet lukte, kon Onze Lieve Heer wel gedaan krijgen. Her en der in het park staan nu flinke begonia’s die een fleurige zomer voorspellen. Dankjewel, aan allebei!

 

grasmaaierSinds kort is het Mariapark de trotse bezitter van een ferme machine: een zitmaaier! Het ding is ondertussen de lieveling geworden van Walter. Gedaan met uren achter de grasmachine aan te lopen, nu kan hij comfortabel gaan zitten om het werk te doen. Twintig keer buiten adem aan de startkabel trekken? Vergeet het! Sleuteltje omdraaien, gas geven en toet-toet weg zijn wij. Gras maaien is nu zo plezant dat hij het jammer vindt dat het gras amper groeit met die koude temperaturen…. En de pret is nog niet op in de herfst, want je kunt er ook bladeren mee opruimen en er hoort nog een aanhangwagentje bij waar je van alles in kunt laden. Nuttig speelgoed dus, we durven te wedden dat we Walter vaak door het park zullen zien ‘tuffen’.

Eind juni wordt dan weer de snoeier verwacht. Bij deze doen we een warme oproep voor bijkomende helpers om alles op te ruimen. Iedereen is welkom, man of vrouw, al is het maar voor een uurtje. We kunnen elke helpende hand gebruiken.

 

En bij deze wil ik toch nog eens mijn dank uiten aan de medewerkers die het gure lenteweer getrotseerd hebben om in het park te komen helpen!

 

Dat waren de parkweetjes weer – tot volgende keer!

Walter & C°

Parkweetjes

De Walter heeft afgezien … sommige nachten droomde hij zelfs van de hopen sneeuw die hij moest verzetten. Sneeuw ruimen, sneeuw scheppen, sneeuw schuiven en zien dat het een uur later alweer dicht gesneeuwd is en dat je kunt herbeginnen. Dagen en weken lang was het niet anders. Het moest er dus wel eens van komen: de RUG, of beter gezegd, de SNEEUWSCHEPRUG. Zoiets als een tenniselleboog, of een golfarm, of … maar dan niet van ’t sporten maar van sneeuw te scheppen. Alhoewel dat ondertussen ook een sport geworden is voor hem.
We mochten er hier niet over schrijven, Walter lijdt liever in stilte. Maar eigenlijk verdient hij een medaille voor die rug. Dus schrijven we er wel over. Want die enkele bezoekers van het besneeuwde Mariapark, die zijn hem dankbaar dat ze door zijn noeste werk toch dat kaarsje kunnen komen branden aan de grot, dat ze toch even hun zorgen kunnen neerleggen bij Maria. Want zorgen, die kijken niet naar het weer… en Walter die wéét dat. Daarom schept hij de sneeuw weg. Ook als het wat moeilijk wordt, ook als zijn wangen en neus bevriezen, ook als zijn rug pijn gaat doen.
Daarom Walter, krijg jij vandaag de gouden medaille voor de beste sneeuwscheprug aller tijden!
park
De lentekriebels, die traditioneel bij onze ploeg de kop opsteken bij de eerste zonnestraaltjes van februari, komen dit jaar maar moeilijk op gang. De vele sneeuw en de late vrieskoude zitten daar natuurlijk wel voor een groot deel tussen.

Toch hebben we geprofiteerd van de eerste – en tot op heden enige – zachte week van maart. We hebben het park een eerste grote opkuisbeurt kunnen geven, samen met de noodzakelijke voorjaarssnoei.

De bloemendames kwamen natuurlijk al direct aandragen met enkele bakken gevuld met viooltjes om het park op te fleuren. Op het einde van die week konden we de bakken niet rap genoeg weer naar binnen dragen. Niet dat de viooltjes de vrieskoude schuwen, maar de stenen bakken zouden gebarsten zijn bij temperaturen van tegen de min 10! Ondertussen hebben we ze weer op hun plek gezet, een beetje met een argwanend oor richting weersvoorspellers. Maar we hopen alsnog op een rijke bloei, een vergoeding voor het dubbele werk!

Het dierenrijk ontwaakt ook stilaan, ondanks de koude. Die richten zich meer op het lengen van de dagen blijkbaar.
De mannetjesmerels zijn al volop aan het vechten om de beste vrouwtjes en zingen daarbij hun mooiste liedjes. De mezen vullen hun buikjes goed om de broedperiode aan te kunnen en zelfs enkele eendenkoppeltjes zijn al op zoek naar een nestplaats in de beek.
We mochten ook nog enkele fazanten begroeten in het park – ontsnapt aan de jagers zochten ze wellicht een veilig onderkomen.
En tijdens het snoeien werden we verrast door twee grote hazen die in volle snelheid over het pad, door onze benen door wegvluchtten. We waren al even erg geschrokken van hen als zij van ons! We hebben de hazen nadien nog gezien in het park. Toch wel uitzonderlijke bezoekers! Zouden het misschien paashazen kunnen zijn?paashaas

Dat waren de parkweetjes weer – tot volgende keer!
Walter & C°

PARKWEETJES

Het Mariapark heeft voortdurend nood aan mensen die een handje willen komen toesteken in het park. Het maakt niet uit hoeveel tijd je eraan kunt besteden, elk uurtje is welkom… Voel je je aangesproken? Loop even langs bij Walter of bel naar: 03 / 312.22.16
Na het ruimen van de laatste bladeren zijn we eind november volop beginnen werken aan het opstellen van de kerststal in de kapel en de tentoonstelling in de ontmoetingsruimte. Tegen 15 december moest alles immers klaarstaan voor de start van de kerstperiode in het Mariapark. Ook voor het kerstspel van 16 december moest alles klaargemaakt worden en dat begint met het leeghalen van de zolder waar alle attributen opgeslagen zijn. Het verbaast ons telkens weer hoeveel dingen daarvoor nodig zijn. Het is telkens een camion vol met panelen, doeken, kasten, stoelen, matten, jutte doeken, de kerstspel-kerststal (spreek dat maar eens rap uit!), kapelletje voor toneel, latten allerhande, plastiek op rollen, verlichting, geluidsinstallatie … je kunt het niet bedenken wat er allemaal bij komt kijken en wat dan ook allemaal op vrijdag van de zolder in de camion en van de camion in de zaal moet gedragen worden – en op zondagavond en maandagochtend weer in omgekeerde richting! Het is een hele klus, maar met zoveel overtuigde opgewekte medewerkers lukt het allemaal als vanzelf en met de nodige humor wordt het nog plezant ook. Na zoveel jaar zijn we één hecht team geworden, waarbij ieder zijn taak kent en ook direct ziet waar hij of zij een handje kan bijsteken.
Dankjewel iedereen!!!

Na Driekoningen volgt dan telkens het opruimen van de kapel en daarmee wordt dan ook de kerstperiode van het Mariapark afgesloten. Ook hier moet alles terug opgeruimd, opgerold en weggeborgen worden.
Een grote schoonmaakbeurt van de kapel rondt het geheel af. Het Mariapark is klaar voor het nieuwe jaar.

De relatief rustige periode die dan volgt komt wel heel goed van pas en daar kijken we toch wel naar uit in de drukte van de kerstdagen. Maar van die rust bleef helaas niet veel meer over toen het begon te sneeuwen. De paden van het park moesten zoveel mogelijk sneeuw- en ijsvrij gemaakt worden en dat bleek in januari toch wel weer een halve dagtaak te zijn. Blaren op de handen, koude voeten en nog koudere oren … tussenin gauw even naar binnen om iets warms te nuttigen en er dan weer tegenaan. De besneeuwde natuur is heel mooi om te zien, maar erin werken is heel andere koek!

Vlak na Nieuwjaar was er eventjes een zachtere periode en toen hoorden we in het park de meesjes en roodborstjes al hun lenteliedjes repeteren. Maar die hebben bij de eerste sneeuwvlokken onmiddellijk ingezien dat ze wat te vroeg bezig waren.

Tot zover het karige parknieuws. Bij de volgende nieuwsbrief is de lente al in het land en daar kijken we nu al naar uit!

Dat waren de parkweetjes weer – tot volgende keer!
Walter & C°
Kerst_Sneeuwpop39

Parkweetjes

adventDe drukke herfstperiode zit er op bij het verschijnen van deze laatste nieuwsbrief van 2012. Voor ons – de moedige parkmedewerkers – breekt er nu een rustiger tijd aan en daar zijn we zeker niet rouwig om. Honderdduizenden bladeren – misschien wel miljoenen – hebben we bijeen geveegd en geblazen. Het was een werk waar schijnbaar geen einde aan kwam. Nog maar net was de laatste kruiwagen met dorre bladeren in de compostbak gegooid, of vrolijk dwarrelde een nieuwe lading naar beneden en we konden gewoon herbeginnen. De vele kilometers die we zo afgelegd hebben zouden we eigenlijk eens moeten tellen, je zou er versteld van staan. Misschien staat het wel gelijk met te voet naar Scherpenheuvel gaan! Maar het geeft toch een heel goed gevoel nu alles er weer piekfijn bijligt. De stramme armen en benen kunnen ontspannen en het hele lijf mag het nu weer wat rustiger aan doen. Dankjewel, ijverige rijvers, blazers, vegers en kruiers!

We hebben in het najaar ook een werkje aangepakt dat dringend nodig was: de cirkel met sierkasseien aan het beeld van Pater Pio was wat verzakt en stond daardoor regelmatig onder water. Het werd een hobbelige zaak en iemand die wat moeilijker te been was of gewoon even niet goed oplette kon er gemakkelijk struikelen. Dank aan de medewerker die dit piekfijn hersteld heeft! Hij heeft ineens ook de verzakte klinkers naast de kapel terug opgehaald en nu kunnen we weer overal door zonder natte voeten.

Een ander werkje dat ook al langer stond te dringen was de verzakking van het beeld van Pater Damiaan.
Het voetstuk was helemaal scheef gezakt door het gewicht van de arduinen blokken. Met mankracht alleen was dit niet aan te pakken, dus hebben we dit werk laten uitvoeren door een aannemer die hiervoor de nodige machines had. Dit werk was dan ook vrij snel geklaard en nu staat pater Damiaan weer kaarsrecht te pronken op zijn voetstuk. Het beeld krijgt eerstdaags ook een nieuw laagje vernis.

Een jaarlijks terugkerende klus waarmee we telkens weer goed beseffen dat de winter voor de deur staat, is het opbergen van de zitbanken uit het park. Die brengen de winter door op de Technische Dienst van de gemeente, waar ze prima in bewaring genomen worden tot de volgende lente: april 2013.

Al de bloembakken met de zomerbloeiers zijn ook weer opgeruimd. Onze toegewijde begoniakweker heeft de begoniaknollen met veel zorg opgeborgen voor de winter. Met evenveel zorg en toewijding zal hij ze straks in het voorjaar weer vertroetelen zodat ze vanaf de maand mei het hele park met prachtige bloemen en overweldigende kleuren zullen versieren. We kijken er al naar uit!

Met de kerstperiode in het vooruitzicht konden we ook wat extra licht gebruiken op de parking aan de ontmoetingsruimte. De verlichtingspaal die aan de Piëta stond hebben we verplaatst naar de parking. Deze klus werd door onze eigen medewerkers geklaard.

Nu Halloween achter de rug is, hebben we alle hortensiabloemen afgeknipt. Het verband? De droge bloemen rollen bij de minste wind over de paden en als je dan bij valavond nog door het park wandelt schrik je je telkens weer een hoedje voor dat ‘beest’ dat ineens voor je voeten ‘loopt’… Een prima attractie voor wie wil griezelen maar onze bezoekers komen daar niet voor … Dus hebben we ze allemaal netjes verwijderd. Ze staan trouwens prima in een droogboeket!

Nog een ‘het-is-bijna-winter’ klus, was het onderstoppen van de beelden van O.L.Vrouw van Fatima. O.L.Vrouw, de kinderen en de schaapjes zitten onder een geïsoleerde bescherming, die voorkomt dat ze te vochtig staan en anders wel eens zouden kunnen stukvriezen.

Voor de rest heeft het dierenrijk zich net als de planten teruggetrokken voor de winter: weinig leven in het park. Het was dan ook een hele opwinding toen er plots een achttal fazanten neerstreken op zoek naar rust en voedsel. Die rust was ze echter niet gegund, want Walter zag er al direct een heerlijk feestmaal in zitten. Terwijl Ursula de kookpotten bovenhaalde probeerde Walter de beestjes te strikken. Maar helaas voor hem bleken de fazanten over een uitstekende conditie te beschikken. Voor hij het goed en wel besefte hadden ze al veiliger oorden opgezocht.

Nog zeer heuglijk nieuws:
Met veel vreugde kondigen wij u de geboorte aan van ‘ons’ kerstekindje! Bert is een flinke jongen, geboren op 3 oktober en al volop aan het repeteren om straks een allerliefst kerstekindeke te zijn tijdens ons kerstspel op 16 december. Van harte dank en een welgemeende proficiat aan de fiere ouders Hans en Ilse!

Dan blijft er ons nog enkel over om te melden dat we uiteraard volop bezig zijn met de voorbereidingen voor kerstmis in het Mariapark. Kerststukjes maken om het park te versieren, de kerststal in de kapel plaatsen, de kerststallententoonstelling opstellen in de ontmoetingsruimte, de repetities van het koor, het toneel … teveel om op te noemen en genoeg om te weten dat er van die verdiende rust weinig in huis zal komen… Alvast hartelijk dank voor alle helpende handen die van kerstmis in het Mariapark weer iets unieks zullen maken.

Dat waren de parkweetjes weer – tot volgende keer!
Walter & C°

Parkweetjes

Toen we de vorige nieuwsbrief aan het samenstellen waren, wisten we niet waar gebleven van de warmte. Het waren zowat de heetste dagen van het jaar. Nu, amper twee maanden later, is het gemakkelijk zo’n twintig graden minder en denken we er al aan om de verwarming aan te steken. Het kan snel veranderen!

De afgelopen maanden zijn we weer heel bedrijvig geweest in het park. En dat moest wel want alles groeide en bloeide dat het een lieve lust was. Zo slecht als alles groeide in het voorjaar, zo uitbundig werd de bloei in de zomer. Ons geduld en toewijding zijn dubbel en dik beloond geworden. Het meest uitbundig zijn de knolbegonia’s. Die bezwijken bijna onder het gewicht van hun eigen bloemen. Tijdens de erg hete periode in augustus moesten we om de twee dagen meer dan 120 liter water ronddragen om ze niet te laten uitdrogen. Dat was telkens al gauw anderhalf uur werk per keer. En verder was er natuurlijk nog het oppoetsen van het park tegen de kaarskensprocessie. Nog wat snoeien links en rechts, de paden harken en vegen, de kantjes knippen, wieden in de nieuwe aanplanting, regelmatig grondbedekking bijdoen om onkruidgroei te voorkomen … weeral heel veel dank aan de groenploeg voor hun inzet!

Zij die aanwezig waren op de kaarskensprocessie hebben kunnen zien dat we het O.L.Vrouwbeeld niet alleen in de bloemetjes gezet hebben, maar ook nog voor goede en gelijkmatige verlichting ervan gezorgd hebben, met een kap er over. Dit hebben we niet zelf bedacht, maar ‘afgekeken’ van de kaarskensprocessie
in Lourdes. Enkele van onze meer technische mensen hebben dit dan verder uitgewerkt, met een heel mooi resultaat tot gevolg. Ook het dragen van de Pater-noster hebben we aangepast aan wat we gezien

hebben in Lourdes. De dragers moeten nu niet meer met de handen omhoog lopen, wat heel veel uithoudingsvermogen vroeg. Het is door het nieuwe systeem veel gemakkelijker geworden. Ook de doeken en de kar hebben we aangepast. Met goede medewerkers en uitgeslapen stielmannen kan men veel… Wie het gemist heeft, kan volgend jaar komen zien!

Dat waren de parkweetjes weer – tot volgende keer!
Walter & C°

Krabben jeuken kriebelen branden deel 2

Herinneren jullie je nog de processierupsen die Walter te grazen hadden genomen ? Hij was amper bekomen van dit onwelkom avontuur of hij kon opnieuw beginnen krabben. Nee, geen processierups deze keer maar een zeer heftige reactie na contact met een berenklauw. Voor wie de berenklauw niet kent: de berenklauw is plant die 3 à 4 meter hoog kan worden, met enorme bladeren die behaard zijn en grote witte bloemen in rozetvorm. Het sap van de berenklauw maakt de huid overgevoelig voor zonlicht. Bij regenweer of zonder zon irriteert de plant veel minder. Ongeveer 24 uur na het contact met het sap ontstaan brandende rode vlekken die enkele uren later overgaan in een scherp begrensde ontsteking van de huid met zwelling en pijnlijke blaarvorming.
De letsels kunnen er uitzien als echte brandwonden, genezen zeer traag en laten nadien een vaalgrijze verkleuring van de huid achter als litteken. Het kan meerdere jaren duren vooraleer die verkleuring verdwijnt. Als het sap in de ogen terechtkomt, kan zelfs blindheid ontstaan.
In het Mariapark staan geen berenklauwen, maar Walter is er wellicht mee in aanraking gekomen tijdens het proper maken van de grachtkant. De korte broek en het zonnige zomerweer deden de rest …

Krabben jeuken kriebelen branden

Walter zal zich eind juni nog lang geheugen. Hij kwam onverwachts in aanraking met haartjes van de processierups. Het kostte hem enkele nachten slaap en een bezoek aan de dokter dat geen soelaas bracht – er bestaat namelijk geen remedie tegen de vreselijke jeuk.

Enkele jaren geleden werd het Mariapark tijdens de zomermaanden ook al eens geplaagd door processierupsen. Kaal gevreten eikenbomen en ernstige jeukhinder zijn de meest bekende gevolgen. Walter had er toen al mee kennis gemaakt. Maar niets wees er op dat het park weer ongewenste bewoners had.

Processierupsen eten steeds ’s nachts in groepen en vervellen in gemeenschappelijke spinsels.
De processierupsen danken hun naam aan de gewoonte om “in processie” vanuit hun spinsels op stammen of dikke takken naar het gebladerte te trekken. De processierupsen hebben een grijs-grauwe kleur met lichtgekleurde zijden en zijn getooid met lange haren. In mei komen ze te voorschijn, tijdens het uitlopen van de eikenbladeren. Ze worden volwassen in juni. Vaak worden ze pas opgemerkt, als ze de bomen gedeeltelijk kaal hebben gevreten. Eikenbomen (vooral inlandse, soms ook Amerikaanse) genieten hun voorkeur. Bij gebrek aan voedsel nemen ze ook genoegen met de bladeren van andere boomsoorten.
De rups verdwijnt met de verpopping. Het gevaar is hierdoor echter niet geweken, de haren van de processierups blijven in de boom aanwezig. Het duurt ongeveer 5 jaar voordat de haren vergaan zijn.
Grote groepen processierupsen kunnen eikenbomen volledig kaal eten. Toch ondervinden gezonde bomen weinig hinder van een eenmalige vraat. Meestal krijgen de eikenbomen tijdens de zomer of het volgende jaar opnieuw bladeren omdat de rupsen de knoppen niet eten.
Wie ooit in aanraking kwam met de processierups, zal zich waarschijnlijk de hevige jeukhinder nog wel herinneren. De lange haren, die de rupsen bij verstoring loslaten, kunnen bovendien in het lichaam tot ernstige ontstekingen of astmatische reacties leiden! Ze bevatten immers mierenzuur en zijn voorzien van een weerhaakje.

Walter weet er nu weer alles van. Samen met hem hopen we dat het een uitzonderlijk voorval was. In ieder geval zal hij volgend jaar elke “processie” argwanend in het oog houden.

Parkweetjes in juli

Uitgerekend de heetste dag van de zomer werd uitgekozen om de nieuwsbrief van augustus te bespreken. En gezien die hete dagen een zeldzaamheid geweest zijn tot nu toe, vergde het heel wat moed en inspanning om de gedachten bij de tekst te houden. Maar we sprokkelden toch weer wat weetjes bij elkaar.

Na 30 jaar zijn we eindelijk wat slimmer geworden. Om tegen de hoogdag van 15 augustus niet al te veel opknapwerk te hebben in het park, hebben we de hoofd-snoeiperiode wat verlaat, namelijk naar de laatste week van juni. Zo komt het dat we nu enkel de carpinus (beuk) nog een beurt moeten geven en dan staat het park er weer piekfijn bij. De grote snoeibeurt van juni is weer uitgevoerd door een aannemer. Hij is twee volle dagen bezig geweest, zodat we enkel het opruimwerk voor onze rekening dienden te nemen. Het was tijdens die dagen ook nog perfect weer: niet te warm en niet te koud en vooral droog. De groenploeg heeft de klus dan ook met veel plezier en toewijding geklaard – dankjewel!

Onze begoniakweker zag het begin mei niet meer zitten. De plantjes die hij met zoveel zorg gekweekt had floreerden helemaal niet. Door het koude voorjaar groeiden ze amper en van bloei was ook al weinig sprake. Maar ze hebben zich helemaal herpakt en de weelde die ze nu uitstralen doet elke bezoeker stilstaan en bewonderend kijken. Geduld wordt wel eens op de proef gesteld, maar vaak ook uitbundig beloond.

De bomen in de dreef van het park hebben een grondige opsnoeibeurt gekregen. Een aannemer is met een hoogtewerker anderhalve dag bezig geweest om de zwaarste overhangende takken af te zagen. Het meeste werk had hij aan de schuin groeiende bomen die naar de kant van de school overbuigen. Het was ook een hele klus om alles op te ruimen, vooral omdat het geregend had en alles door en door nat was. Niet alleen het groenafval was nat, ook onze groenploeg had geen plekje meer droog aan lijf en leden. Gelukkig kwam de zon er na de middag toch nog door en werd het iets prettiger werken.
Nogmaals dank aan al onze medewerkers voor het werk van de voorbije maanden, maar ook voor de tussendoortjes met de gezellige babbels!

De gerestaureerde kapel blijft een zorgenkind voor wat vochtplekken betreft. Er is nu een procedure gestart om een oplossing te vinden met de verschillende partijen: de Vlaamse Gemeenschap, de architect, de aannemer en Monumentenwacht. Zoals jullie weten staat onze kapel onder toezicht van Monumentenwacht en mogen we niet zomaar op eigen houtje iets ondernemen tegen het vocht. Uiteindelijk beslist de Vlaamse Gemeenschap – dienst Landschappen en Monumenten – wat er moet gebeuren. Wordt zeker vervolgd en we houden jullie op de hoogte.

De twee medewerkers waarvoor we in de nieuwsbrief van juni jullie gebed vroegen omdat ze terminaal ziek waren, zijn rustig mogen inslapen.

Jan Vermeeren is op 4 juni op 83-jarige leeftijd overleden. Hij was vele jaren een trouwe medewerker in het Mariapark, dat hem nauw aan het hart lag. Elke week stond hij op maandag paraat en zijn voorliefde ging uit naar de rozen van het park. Dat was zijn stokpaardje, het rozenperk moest en zou perfect zijn.
Jan, hartelijk dank voor alles en hou vanuit de hemel maar een oogje in het zeil of alles goed gedaan wordt hier beneden.

Luc Suykens was 73 jaar en is overleden op 2 juli na een dapper gedragen zeldzame ziekte. Met volle inzet was hij vanaf zijn pensioen steeds paraat om klusjes te komen opknappen in het park. Op het laatst ging het echter moeilijker en moeilijker, zeer tegen zijn zin in. We zijn hem oprecht dankbaar voor de tijd dat we beroep op hem mochten doen. Ze zullen hem hierboven zeker goed kunnen gebruiken.

Dat waren de parkweetjes weer – tot volgende keer!
Walter & C°

Scroll naar top