Uitgerekend de heetste dag van de zomer werd uitgekozen om de nieuwsbrief van augustus te bespreken. En gezien die hete dagen een zeldzaamheid geweest zijn tot nu toe, vergde het heel wat moed en inspanning om de gedachten bij de tekst te houden. Maar we sprokkelden toch weer wat weetjes bij elkaar.

Na 30 jaar zijn we eindelijk wat slimmer geworden. Om tegen de hoogdag van 15 augustus niet al te veel opknapwerk te hebben in het park, hebben we de hoofd-snoeiperiode wat verlaat, namelijk naar de laatste week van juni. Zo komt het dat we nu enkel de carpinus (beuk) nog een beurt moeten geven en dan staat het park er weer piekfijn bij. De grote snoeibeurt van juni is weer uitgevoerd door een aannemer. Hij is twee volle dagen bezig geweest, zodat we enkel het opruimwerk voor onze rekening dienden te nemen. Het was tijdens die dagen ook nog perfect weer: niet te warm en niet te koud en vooral droog. De groenploeg heeft de klus dan ook met veel plezier en toewijding geklaard – dankjewel!

Onze begoniakweker zag het begin mei niet meer zitten. De plantjes die hij met zoveel zorg gekweekt had floreerden helemaal niet. Door het koude voorjaar groeiden ze amper en van bloei was ook al weinig sprake. Maar ze hebben zich helemaal herpakt en de weelde die ze nu uitstralen doet elke bezoeker stilstaan en bewonderend kijken. Geduld wordt wel eens op de proef gesteld, maar vaak ook uitbundig beloond.

De bomen in de dreef van het park hebben een grondige opsnoeibeurt gekregen. Een aannemer is met een hoogtewerker anderhalve dag bezig geweest om de zwaarste overhangende takken af te zagen. Het meeste werk had hij aan de schuin groeiende bomen die naar de kant van de school overbuigen. Het was ook een hele klus om alles op te ruimen, vooral omdat het geregend had en alles door en door nat was. Niet alleen het groenafval was nat, ook onze groenploeg had geen plekje meer droog aan lijf en leden. Gelukkig kwam de zon er na de middag toch nog door en werd het iets prettiger werken.
Nogmaals dank aan al onze medewerkers voor het werk van de voorbije maanden, maar ook voor de tussendoortjes met de gezellige babbels!

De gerestaureerde kapel blijft een zorgenkind voor wat vochtplekken betreft. Er is nu een procedure gestart om een oplossing te vinden met de verschillende partijen: de Vlaamse Gemeenschap, de architect, de aannemer en Monumentenwacht. Zoals jullie weten staat onze kapel onder toezicht van Monumentenwacht en mogen we niet zomaar op eigen houtje iets ondernemen tegen het vocht. Uiteindelijk beslist de Vlaamse Gemeenschap – dienst Landschappen en Monumenten – wat er moet gebeuren. Wordt zeker vervolgd en we houden jullie op de hoogte.

De twee medewerkers waarvoor we in de nieuwsbrief van juni jullie gebed vroegen omdat ze terminaal ziek waren, zijn rustig mogen inslapen.

Jan Vermeeren is op 4 juni op 83-jarige leeftijd overleden. Hij was vele jaren een trouwe medewerker in het Mariapark, dat hem nauw aan het hart lag. Elke week stond hij op maandag paraat en zijn voorliefde ging uit naar de rozen van het park. Dat was zijn stokpaardje, het rozenperk moest en zou perfect zijn.
Jan, hartelijk dank voor alles en hou vanuit de hemel maar een oogje in het zeil of alles goed gedaan wordt hier beneden.

Luc Suykens was 73 jaar en is overleden op 2 juli na een dapper gedragen zeldzame ziekte. Met volle inzet was hij vanaf zijn pensioen steeds paraat om klusjes te komen opknappen in het park. Op het laatst ging het echter moeilijker en moeilijker, zeer tegen zijn zin in. We zijn hem oprecht dankbaar voor de tijd dat we beroep op hem mochten doen. Ze zullen hem hierboven zeker goed kunnen gebruiken.

Dat waren de parkweetjes weer – tot volgende keer!
Walter & C°

Terwijl we deze tekst aan het schrijven zijn, zweten en puffen we in de warmste dagen van mei. Nochtans was de lente niet altijd even vriendelijk. Het koude vroege voorjaar heeft heel wat schade berokkend aan kiemende plantjes en ontluikend groen. Zelfs de ijsheiligen waren al geen garantie meer voor vorstvrije nachten.

Nu de lente eindelijk volop doorgebroken is, zien we ook overal teken van jong leven. Aan de nestkastjes in het park wordt druk over-en-weer gevlogen met de bek vol wriemelende beestjes. Er zal straks weer heel wat jong volk rondfladderen.

En er broedt ook een mandarijneend in het park. We hebben nog niet kunnen achterhalen waar, maar het mannetje blijft de hele tijd op de houtmijt de wacht houden. Ze moet dus daar wel ergens verscholen zitten. Hopelijk houdt hij het vol tot aan het einde, want zo’n nest uitbroeden duurt 32 dagen. Het zou de eerste keer niet zijn dat mijnheer mandarijneend het beu wordt en daarom mevrouw mandarijneend van het nest wegjaagt. We houden jullie op de hoogte.

Andere eenden hebben we nog niet gezien. Het water in de beek staat erg laag en dan kiezen ze liever een andere plek om hun kroost op de wereld te zetten.

Vlak aan de hoofdingang van het park werden onlangs grote werken uitgevoerd aan de riolering. In overleg met de gemeente is deze ingang dan ook helemaal heraangelegd door het gemeentepersoneel. We hadden voortdurend last van putten in de oprit, door de vele vertrekkende auto’s van ouders die hun kinderen komen brengen en afhalen aan de school naast het park. Dat probleem is nu opgelost en we zijn heel blij dat het zo goed afgewerkt is.

Onze naarstige begoniakweker heeft ook dit jaar weer zijn uiterste best gedaan om het park helemaal in de bloemen te kunnen zetten. Nochtans werkte het koude voorjaar met weinig zon niet erg mee. Maar alles is goed gekomen en hij mag er zeker weer fier op zijn. Dankjewel voor deze bloemenbijdrage!

De meimaand was weer de maand van de groepen die het park komen bezoeken. Het stuk parking aan de ontmoetingsruimte, dat we onlangs uitgebreid hebben, heeft al zijn nut kunnen bewijzen. De bussen kunnen er nu ongehinderd draaien en dat voorkomt onveilige toestanden bij het uitrijden van het park.

We hebben in mei ook een recordgroep op bezoek gehad: 100 personen! Dat is wel het maximum dat we aankunnen. In de kapel hebben we een trede verhoogd tot het niveau van het koor, zodat het altaar naar voor kan opgeschoven worden. Zo kunnen er op het koor ook nog gemakkelijk 30 personen zitten. Op die manier konden alle mensen van die groep samen in de kapel voor de gebedsdienst.

Groepen melden meestal weken of maanden op voorhand dat ze zullen langs komen. Maar vaak ook krijgen we onverwachte groepen. En soms leidt dat tot verrassende ontmoetingen.

Zo kregen we onlangs met het mooie weer de kleuters van de school Maria Immaculata uit Malle op bezoek. Tezelfdertijd kwam ook een groep ouderen uit het RVT De Dennen uit Malle aan. Jong en oud gingen samen bidden en de kleuters hebben nadien hun mooiste liedje gezongen voor de ouderen, die hierdoor zeer ontroerd waren. Alles gebeurde heel spontaan en dat was zo mooi! Ging alles maar zo gemakkelijk en spontaan in onze samenleving … het zit in kleine dingen!

We kregen ook bezoek van een groep blinden en slechtzienden. Dat was voor ons een bijzondere ervaring. Zien is voor ons zo vanzelfsprekend, dat we er nooit bij stilstaan. Tot zo’n bezoek je ineens doet nadenken. Het waren stuk voor stuk fijne mensen, waar we deugddoende gesprekken mee hadden.

Overigens zijn alle groepen op hun manier bijzonder. Van elk bezoek dragen we wel een speciale herinnering mee. En altijd weer is er van de groepen uit die grote blijde verwondering als we na de koffie de accordeon boven halen en samen met de mensen populaire liedjes uit de oude doos zingen. Want ja, ook dat mag van God!

Zoals elk jaar zijn er ook weer 1^e communicantjes van diverse scholen op bezoek gekomen in het Mariapark. Ze krijgen allemaal een Paternoster, waar ze heel blij mee zijn. We hopen dat ze in hun verdere leven toch af en toe nog eens terug zullen denken aan hun 1^e communie.

Helaas hebben we soms ook minder goede berichten.

Mogen we jullie gebed vragen voor een zeer trouwe medewerker die al een tijdje ernstig ziek is en thans palliatieve zorgen krijgt. Alvast dank!

Dat waren de parkweetjes weer – tot volgende keer!

Walter & C°